از وعده برگشت اینترنت تا حذف محدودیت های گردشگری
به گزارش آثارنیوز، مسؤلان و فعالین حوزه بوم گردی در «همایش روز ملی بوم گردی» با تاکید بر گذار از نگاه صرفا عمرانی به توانمندسازی جوامع محلی، بر لزوم رفع موانع قانونی و بازگرداندن وضعیت اینترنت برای احیای هویت ملی و توسعه پایدار روستاها تاکید کردند.
به گزارش آثارنیوز به نقل از خبر آنلاین: مراسم روز ملی بوم گردی در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در حالی انجام شد که ادبیات حاکم بر سخنرانی ها، نشان از یک تغییر ریل اساسی در نگاه کلان حکمرانی به مسئله روستا و توسعه داشت. برعکس دهه های گذشته که توسعه روستایی فقط در کشیدن جاده و انتقال لوله های آب و گاز خلاصه می شد، در این جلسه بوم گردی به عنوان یک «مفهوم چندبعدی» معرفی گردید که ابعاد اقتصادی، اجتماعی، روانی و حتی امنیتی را در بر می گیرد. بوم گردی در این جلسه نه یک صنعت لوکس، بلکه به عنوان «قلب تپنده هویت ایرانی» و راهکاری برای برون رفت از بحران های اجتماعی معاصر مطرح گردید.
بوم گردی و وحدت در عین کثرت؛ دیدگاه وزیر میراث فرهنگی
سیدرضا صالحی امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، سخنان خودرا با تمرکز بر «ایرانِ بزرگ» شروع کرد. او با تاکید بر این که ظرفیتهای تاریخی ایران متعلق به تمام ایرانیان است، بوم گردی را بستری برای افتخار ملی دانست. صالحی امیری ضمن اشاره به تنوع قومیتی در استان هایی نظیر کردستان، سیستان و بلوچستان، لرستان، خوزستان و مناطق ترکمن نشین، اشاره کرد که این تکثر نه تنها تهدید نیست، بلکه زیر چتر واحد ایران، قوام بخش وحدت ملی است.
او با ابراز نگرانی از موج مهاجرت از روستا به شهر، راهبرد دولت پزشکیان را برگشت روستا به جایگاه واقعی خود عنوان نمود. از نظر وی، «هر روستا یک بوم گردی» تنها یک شعار اقتصادی برای ایجاد اشتغال نیست، بلکه تلاشی برای احیای زیست واقعی و فرهنگ ایران زمین است. وی تاکید کرد که محصول غائی بوم گردی باید به «انسجام ملی» منجر شود؛ چونکه در زیست صلح آمیز روستایی، تفاوت ها بجای تعارض، به ابزاری برای رسیدن به اهداف مشترک تبدیل می شوند.
نقد توسعه ساختمان محور؛ دیدگاه معاون توسعه روستایی
عبدالکریم حسین زاده، معاون رئیس جمهوری در امور توسعه روستایی و مناطق محروم، یکی از صریح ترین سخنرانی های این جلسه را ارایه داد. وی با به چالش کشیدن نگاه های سنتی، تصریح کرد که سال ها تصور بر این بود که توسعه یعنی ساختن آزاد راه و ساختمان های بلند، در صورتیکه توسعه مفهومی فراتر و پیشینی نسبت به عمران دارد. او تاکید کرد که اگر «انگیزه ماندن» و «امید به آینده» در روستا وجود نداشته باشد، هیچ سازه عمرانی ای نمی تواند مانع از فرسودگی جامعه روستایی شود.
حسین زاده ضمن اشاره به شرایط دشوار ناشی از تحریم و فشارهای خارجی، گوشزد نمود که اگر پیوند میان بوم گردی و انسجام اجتماعی تقویت نشود، جامعه گرفتار فرسودگی خواهد شد. او تعریف جدیدی از محرومیت زدایی ارایه داد و اظهار داشت: «محرومیت زدایی با پول و پروژه اتفاق نمی افتد، بلکه از مسیر توانمندسازی می گذرد.» وی بر این باور است که مردم روستا باید خودشان «راوی» و «برنامه ریز» آینده خود باشند و دولت تنها نقش تسهیل گر را ایفا کند.
وعده برگشت اینترنت؛ ابزاری برای بقای صنعت بوم گردی
یکی از نقاط عطف سخنان معاون رییس جمهور، پرداختن به مسئله محدودیت های فضای مجازی بود. حسین زاده با صراحتی بی سابقه به لطمه های قطع اینترنت در حوزه بوم گردی و صنایع دستی پرداخت. او تاکید کرد: «اینترنت ابزار کار و ارتباط است و محدودیت های فعلی، ضربه سنگینی به کنشگران این بخش زده است. برعکس کسانیکه می گویند اینترنت به شرایط قبل بازنمی گردد، ما به مردم اعتماد داریم و بر مبنای دستور صریح رییس جمهور، اینترنت به وضعیت گذشته بازخواهد گشت.» این سخنان با استقبال کنشگران صنفی روبرو شد، چونکه بخش بزرگی از بازاریابی و رزرو اقامت گاه های روستایی در بسترهای آنلاین صورت می گیرد.
بوم گردی به مثابه پناهگاه روانی؛ تحلیل فرهنگی علی ربیعی
علی ربیعی، رییس انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات، از زاویه ای متفاوت به موضوع نگریست. او بوم گردی را پاسخی به «تنهایی انسان معاصر» و تغییر سبک زندگی دانست. ربیعی اعتقاد دارد که مردم امروز بالاتر از هر زمان دیگری بدنبال ارتباطات ساده، صمیمی و برگشت به ریشه های خود هستند. او گوشزد نمود که اگر بوم گردی را فقط در حد «اقامت» پایین بیاوریم، این اقامت گاه ها به مسافرخانه های بی روح تبدیل می شوند. اصل ماجرا در بوم گردی، «خلق تجربه» و «زیست واقعی» است. او با مثال زدن از کشورهایی مانند کاستاریکا و نپال، تاکید کرد که بوم گردی می تواند موتور محرک اقتصاد محلی و مشارکت زنان باشد، مشروط بر این که زیرساخت ها و آموزش ها اصلاح شوند.
موانع بروکراسی و چالش های نظارتی؛ فریاد بخش خصوصی
در مقابل دیدگاه های تئوریک مسئولان، یاور عبیری، رییس جامعه انجمن های حرفه ای اقامت گاه های بوم گردی، به بیان مشکلات عینی و فرساینده کنشگران این حوزه پرداخت. او ضمن انتقاد از هفت خوان رستم برای دریافت مجوز، به پارادوکس نظارتی در این صنف اشاره نمود. عبیری با زبانی انتقادی اظهار داشت: «مجوز قانونی تازه آغاز مشکلات ماست؛ از تعزیرات و اداره بهداشت گرفته تا اماکن و الزام به نصب دوربین های نظارتی. سؤال اصلی اینست که کدام خانواده حاضر است در اقامتگاهی استراحت کند که حس می کند تحت نظارت دائمی و کنترل است؟»
او اشاره کرد که این حجم از نظارت های سخت گیرانه بر واحدهای مجاز، در حالی رخ می دهد که مراکز غیر مجاز بدون هیچ دردسر و نظارتی مشغول فعالیت هستند. عبیری راه حل را در «حذف بروکراسی از درون وزارتخانه» و «تفویض اختیار به تشکل های صنفی» دانست و تاکید کرد که دولت باید بخشی از وظایف خود همچون آموزش، درجه بندی و اعطای مجوز را به خودِ جامعه بوم گردی واگذار کند.
عدالت سرزمینی و ظرفیتهای دفاعی؛ نگاه مدیریتی
انوشیروان محسنی بندپی، معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی و روزبه کردونی رییس حوزه وزارتی وزارت خانه نیز در سخنان خود به ابعاد راهبردی بوم گردی پرداختند. محسنی بندپی از بوم گردی به عنوان یک «ظرفیت دفاعی» نام برد که با تقویت انسجام اجتماعی و حضور مردم در نقاط مختلف مرزی و روستایی، امنیت ملی را تقویت می کند. روزبه کردونی نیز بر لزوم تبدیل بوم گردی به یک «گفتمان حاکمیتی» تاکید کرد و آنرا ابزاری برای تحقق «عدالت سرزمینی» دانست؛ به این معنا که ثروت و امکانات بجای تمرکز در کلان شهرها، به دورترین نقاط روستایی منتقل شود.
حمایت از کسب وکارهای خانوادگی و نقش زنان
زهرا بهروزآذر، معاون زنان رییس جمهور، بر جنبه انسانی و خانوادگی بوم گردی ها دست گذاشت. او بوم گردی را از موفق ترین الگوهای کسب وکارهای خانوادگی دانست که در آن زنان نقش محوری ایفا می کنند. وی با تاکید بر نگاه عدالت محور دکتر پزشکیان، قول داد که دولت برای رفع موانع قانونی کنشگران این حوزه تلاش کند تا صدای آنها بدون سانسور به گوش سیاست گذاران برسد.
چشم انداز آینده
گردهمایی روز ملی بوم گردی نشان داد که وفاقی میان بدنه دولت و بخش خصوصی جهت استفاده از ظرفیت روستاها شکل گرفته است. با این وجود، شکاف میان «سخنرانی های امیدبخش» و «واقعیت های سخت اداری و زیرساختی» بازهم مشهود است. تحقق وعده برگشت اینترنت، کاهش مداخلات نظارتی در حریم خصوصی مسافران و تفویض اختیار به تشکل ها، سه آزمون بزرگ دولت چهاردهم در این عرصه خواهد بود. اگر این موانع برطرف شود، بوم گردی می تواند فراتر از یک صنعت خدماتی، به عنوان «نگهبان میراث ناملموس ایران» و پیشران توسعه متوازن عمل کند؛ در غیر این صورت، با تشدید مهاجرت و فرسودگی زیرساخت ها، فرصت بی نظیر «پنجره جمعیتی» و ظرفیتهای روستایی از دست خواهد رفت.
به طور خلاصه، از نظر وی، هر روستا یک بوم گردی تنها یک شعار اقتصادی برای ایجاد اشتغال نیست، بلکه تلاشی برای احیای زیست حقیقی و فرهنگ ایران زمین است. سؤال اصلی این است که کدام خانواده حاضر است در اقامتگاهی استراحت کند که حس می کند تحت نظارت دائمی و کنترل است؟ او اشاره نمود که این حجم از نظارت های سخت گیرانه بر واحدهای مجاز، در حالی رخ می دهد که مراکز غیرمجاز بدون هیچ دردسر و نظارتی مشغول فعالیت هستند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب